بتکده


"منوي وبلاگ"

صفحه نخست
تماس با نويسنده
اضافه به علاقمندي‌ها
صفحه‌ی خانگي شود

درباره‌ي وبلاگ
محلي براي هبوط
دستنوشته‌هاي يک طلبه


نويسندگان وبلاگ

آرشيو وبلاگ
مهر ٩٠
آبان ۸٩
شهریور ۸٩
تیر ۸٩
اردیبهشت ۸٩
اسفند ۸۸
بهمن ۸۸
شهریور ۸۸
فروردین ۸۸
آذر ۸٧
امرداد ۸٧
اردیبهشت ۸٧
فروردین ۸٧
اسفند ۸٦
بهمن ۸٦
دی ۸٦
آذر ۸٦
آبان ۸٦
مهر ۸٦
شهریور ۸٦
امرداد ۸٦
خرداد ۸٦
اردیبهشت ۸٦
فروردین ۸٦
اسفند ۸٥
بهمن ۸٥
دی ۸٥
آذر ۸٥
آبان ۸٥
مهر ۸٥
شهریور ۸٥
امرداد ۸٥
خرداد ۸٥
اردیبهشت ۸٥
اسفند ۸٤
آبان ۸٤
مهر ۸٤
شهریور ۸٤



باسلام
طلا و مس، پناهیان و کافه تلخ
رویای سرزمینی از دست رفته
کاکایی و اخراجی‌ها
آخوند‌ها و مملکت
فریاد مجید مجیدی
!!!انقلاب آب و برق مجانی
قيمت يك روحاني جوان
در ايام محرم

هميشه پاي يك زن
مسلمان شيعه در ميان است

کل‌کل! محجبه
اعتراض (ان شالله) بی‌غرض
یک خبرنگار به حضرت آقا

كدام یكی، دو گام؟


لينک دوستان


آمار بازديد




لوگوي دوستان


 فیروزه - نشریه الکترونیک


آيه ی ايمان

 

مضمون  بکری  در  سینه   دارمت

                        هر جا  روم  به  آیه  ایمان  گذارمت

در بوستان من و غیر از تو بوته ای

                        گرده فشان که در همه جانم بکارمت

تک تک بتان شکستم مشرک شدم زنو

                        آری پرستشست بهانه که بت سازمت

درانفرادی غم تا که ضامنم بخواست

                        آزاد  می شوم  از  بند چون  بیارمت

بر بخت من  گره  چاره ا ش  تویی

ای   باقی   خدا   که  در  انتظارمت

 


نوشته‌ي سید امین در ساعت ۳:۳٥ ‎ب.ظ در ۱۳۸٤/۸/٢٩


تابع بی دردی

 

جبر برگ خرد شدن زیر پای بی احساسی عابران است و ضجه ی آن محکوم به فنا.این تابع بی دردیست، که پاسخ آن تا بی نهایت است و مجهول آن غایب. برای پیدا کردن بهترین جواب جاهای خالی را به تناسب حال خود پر کنید.

 


نوشته‌ي سید امین در ساعت ٢:٤۸ ‎ب.ظ در ۱۳۸٤/۸/٢٢


مقصد

تاول ها کف پایش را می سوزاندند. دوست داشت زیر اولین سایه ی سر راه بنشیند و دیگر بلند نشود.اما وقت نبود. اگر آفتاب غروب می کرد همه چی تمام می شد. با این فکر تمام نیرویش را در پاهایش جمع  کرد و سریع تراز قبل آن ها را روی زمین کشید.

نگاهی به کاغذ توی دستش انداخت. از چند جا پاره بود. خطوط هم خیلی واضح نبود. با این نقشه به بیراهه رفتن عجیب نبود.

سایه مردی  که از روبرو می آمد پستی و بلندی های زمین را چندین متر جلوتر لمس می کرد و خبر آن ها را به صاحبش می داد. سایه را دنبال کرد تا به چشم های رهگذر رسید. وضعیت مرد اگر بدتر از او نبود، معلوم بود، که  بهتر هم نیست. از نقشه ی  مچاله  در دستش می شد فهمید. می خواست بپرسد چرا اشتباه می روی اما از مسیری که خودش می رفت هم مطمئن نبود.

نگاهش را از چشم های به زمین دوخته ی مرد گرفت و دوباره به نقشه برگشت. بعد هم نگاهی به خارهای زیر پایش اندا خت و آن را تا افق ادامه داد.

کوله را روی شانهاش جا به جا کرد. تقریبا خالی بود اما همین هم در این جا نعمت بود.

از کجا وارد این بازی شده بود؟ از کی هر گوشه ی  رابه دنبال او می گشت؟ هیچ چیز یادش نمی آمد. فقط می دانست کسی غیر از خودش لایق لعنت نیست. کاش حرفش را گوش کرده بود و نشانه هایش را خوب یادداشت می کرد.

یاد جمله ای افتاد: " ان راحل الیک قریب المسافه " . خودش گفته بود که هرکس دنبال من بیاید زود به مقصد خواهد رسید. فهمید که کجای کار می لنگد.

§§§

کاش زودتر از این ها یادش می آمد. دیگر حتی یک قدم هم برنداشت. رسیده بود. همان لحظه که دلش را همراه او کرد به مقصد رسیده بود.

 


نوشته‌ي سید امین در ساعت ۳:٢٧ ‎ب.ظ در ۱۳۸٤/۸/۱٥


کوچ

 

رنگ و رنگ و رنگ. رنگ و رنگ و رنگ. از اين قاب هزار رنگ تنها و تنها يک رنگ مانگار است همان رنگی که از اوّل اوّل رنگ ما بود. درست هم رنگ خلقت آدم. درست هم رنگ کبوتر موسی (ع) . درست هم رنگ خاکروبه های روی شانه ی پيامبر (ص) . درست هم رنگ چاه غصه های علی (ع) . درست هم رنگ گل بازی های بچگی.درست هم رنگ عکس تو با آن لباس خاکی.

شهر شهر عشق است و عاشقی.از همه رنگ است اما نه از جنس رنگ های شهرفرنگ. تو هم که پير اين شهری مگر می شود بين اين شلوغی ها پيدايت نکنم.

§§§

آن گوشه. بالای بالا. بالای سر همه. می شناست، خودت هستی . مثل همان روزها می خندی. اما بال هايت!!! بال هايت چرا قرمز است؟ نکند مثل کبوتر جلد پسرخاله که بچه های کوچه با سنگ انداز زخمی اش کرده اند؛ کسی به تو هم سنگ زده.اما نه! من مطمئنم که تو رشيد تر از اين حرف هايی.  

بگو ببينم پرواز هم مثل دويدن ميان اين آدم ها خستگی دارد يا نه!!؟

نه، ناشکری نمی کنم. آخر چه طور می شود تحّمل کرد. رنگ و نيرنگ. رنگ و نيرنگ. رنگ و نيرنگ. حق بده، دست و پا زدن بين اين همه رنگ و نيرنگ خستگی هم دارد. چشم هايم فقط دست های تو را می خواهد تا آرامش بگيرد.

خدا کند، من هم پرواز را از تو يا بگيرم.

 


نوشته‌ي سید امین در ساعت ٢:٥٠ ‎ب.ظ در ۱۳۸٤/۸/٩


یک پیاله شیر

 

کسی یک پیاله شیر داره؟ فقط یک پیاله، بیشتر هم نمی خواهم. آقا شما داری؟ خانم، خانم شما چطور؟

خواهش می کنم، یک پیاله، فقط یک پیاله! یک پیاله ی کوچیک.

این همه سیاه پوش، این همه عزادار.هیچ کس بین شما پیدا نمی شه که به من کمک کنه؟؟؟

مگه همون کسی که دارید می رید پیشش شفاعت بگیرید نگفت به جای کفاره ی گناهانتان به داد نیازمند برسید!!؟

مگه نگفت: من کفارات الذنوب العظام،  اغاثۃ الملهوف و التفیس عن المکروب (نهج البلاغه/ حکمت 24)

کجا میرید؟من مضطرم، مضطر. امّن یجیب مضطر اذا دعا .اذا دعا، اذا دعا.

مگه شما از یک روح نیستید. مگه نمی خوایید به اون برسیید.

اللهم اغن کل فقیر، اصلا نه ، اغننا من الفقر.

آقا یک پیاله. آقا، آقا.  

§§§

پسر این کیه جلو مسجد شلوغ کرده. حاج اقا نمی تونه سخرانی کنه. یه پولی بهش بده ردش کن بره.

 


نوشته‌ي سید امین در ساعت ٥:٢٩ ‎ب.ظ در ۱۳۸٤/۸/۱