بتکده


"منوي وبلاگ"

صفحه نخست
تماس با نويسنده
اضافه به علاقمندي‌ها
صفحه‌ی خانگي شود

درباره‌ي وبلاگ
محلي براي هبوط
دستنوشته‌هاي يک طلبه


نويسندگان وبلاگ

آرشيو وبلاگ
مهر ٩٠
آبان ۸٩
شهریور ۸٩
تیر ۸٩
اردیبهشت ۸٩
اسفند ۸۸
بهمن ۸۸
شهریور ۸۸
فروردین ۸۸
آذر ۸٧
امرداد ۸٧
اردیبهشت ۸٧
فروردین ۸٧
اسفند ۸٦
بهمن ۸٦
دی ۸٦
آذر ۸٦
آبان ۸٦
مهر ۸٦
شهریور ۸٦
امرداد ۸٦
خرداد ۸٦
اردیبهشت ۸٦
فروردین ۸٦
اسفند ۸٥
بهمن ۸٥
دی ۸٥
آذر ۸٥
آبان ۸٥
مهر ۸٥
شهریور ۸٥
امرداد ۸٥
خرداد ۸٥
اردیبهشت ۸٥
اسفند ۸٤
آبان ۸٤
مهر ۸٤
شهریور ۸٤



باسلام
طلا و مس، پناهیان و کافه تلخ
رویای سرزمینی از دست رفته
کاکایی و اخراجی‌ها
آخوند‌ها و مملکت
فریاد مجید مجیدی
!!!انقلاب آب و برق مجانی
قيمت يك روحاني جوان
در ايام محرم

هميشه پاي يك زن
مسلمان شيعه در ميان است

کل‌کل! محجبه
اعتراض (ان شالله) بی‌غرض
یک خبرنگار به حضرت آقا

كدام یكی، دو گام؟


لينک دوستان


آمار بازديد




لوگوي دوستان


 فیروزه - نشریه الکترونیک


جنون

بگذارید گریه کنم

         بگذارید کمی بر نعش این ثانیه ها

                     - که روی تیک تاک ساعت روی دیوارم تا آخرین کوچه ی گوشم تشییع می شوند-

                      گریه کنم.

بگذارید در این آخرینشان فقط کمی گریه کنم

                    آهسته اشک می ریزم تا مزاحم خواب کسی نشوم

                                  فاتحه هم نمی خوانم؛ که آن ها امرزیده اند.

                                           که تنها بر تنها وظیفه شان عمل کردند؛ خیلی ساده و تلخ:

                                                                                                                        "عبور"

 

ديگر نمی خواهم در اين گورستان قبركن عدم باشم

                  كاش می توانستم ثانيه ها را پشت ذهن دفن كنم تا هر گز شاهد مرگشان نباشم

ديگر اين جا جای ماندن من نيست

                   ببينيد پر است از نعش هايی كه روی زمين مانده:

                    از بين شما كسی هست كه خانه ام رابا مركبش عوض كند

                    كسی هست كه دشنه ای را در مقابل اين زمين به من بدهد

                    ضرر نمی كنيد؛ می توانيد كتابهايم را هم در مقابل فقط چند دانه شمع صاحب شويد

                     مفت چنگتان. از شير مادرتان حلال تر .

اين جا ديگر خانه ی من نيست

                   اين جا گذر من است

                                می خواهم ته ماندهای مردانگی خويش را بردارم و بروم

                                فقط بگذاريد كمی گريه كنم، شايد در همين نزديكی ها كودكی باشد بپرسد؟

                                آن ديوانه چرا گريه می كند ؟

می دانم شما در پاسخش فقط سكوت ی كنيد وبه جايی كه نمی دانيد مقصد من آنجاست خيره می شويد

و من شايد روزی دوباره از اين جابگذرم و اسبم را به بهای سوالش شريك شويم

تا آن جا كه ديگر صدای تيك تاك ساعت ها نمی رسد.


نوشته‌ي سید امین در ساعت ٦:٥٥ ‎ب.ظ در ۱۳۸٥/٩/٥