می‌نویسم و تو پاره کن

می نویسم و تو پاره می‌کنی
           فکر می‌کنم که چاره می‌کنی
                        در میان پاره پار‌های دفترم
                               رو به قبله استخاره می‌کنی
ذکر زیر لب هوالحق است
           استخاره‌ات همیشه برحق است
                         خوب آمده، یا بد است؟
                          بی خیال
                          ریشه‌های رشته‌ات لق است
از دوباره مشق می‌کنی گذشته را
           داغ کشتی به گل نشسته را
                       خستگی این سفر به جان نشست
                                         آخرین مسافر نشسته را
گفته‌ای که حرف آخر است
           گوش من سپرده سر‌ به حرف تو
                       هرگزم نباشد حرف دیگری
                                       کاش بی حریف بود حرف تو
تلخ بود حرف آخرت برای من:
          رنگ، و آب تازه‌ای ب‌زن
بو گرفته‌ام
          و تو پیش من،
          آینه،
          نه دق،
          نه خوب من
 قاب خاطرات من شکسته است،
           دست و پای شیر بسته است
                    بسته‌ای و شسته‌ای و رفته‌ای،
                                 می‌ فروش ما، که خسته‌ است؟
حرف می  فروش ما که این نبود،
            قصه‌ی دراز این امین نبود 
                    سهم هرچه گند، این نمک،
                    این نمک ولی . . .
                    ولش . . .
                    همین  . . . نبود
غصه می‌خورم برای این خطوط، 
             نان‌مان گره به غصه بسته بود
                     رونق تمام قصه‌هاست این، 
                                          این تمام زخم کهنه‌ای که تازه بود

/ 99 نظر / 14 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مهدی شیخ

سلام می خواهم به خاطر این شعر تشویقت کنم! یا علی مددی

راد

شعرواره قشنگی بود. نمی دانستم شعر می گویی. بگو چرا از شعرهای سوین خوشت می آید. شاد باشی

محمد جواد

سهم هرچه گند، این نمک، این نمک ولی . . . ولش . . . همین . . . نبود

گیومه

دیدم یک پست جدید زده بودید ! شاید خواب دیده بودم .

گیومه

چی شده اینجا ؟

پابرهنه

سلام خدا قوت برادر. و دست مريزاد. لينكتان كرديم و شما نيز ما را ايضا. خدا به قلمتان بركت دهد. يا علي.

دیدار

خوشبحالت سید امین ای کاش منم شاعر بودم خدایا

میرحسین

ببین آدم وقتی یه چیزی رو می نویسه یه حالی داره و وقتی می زارش جای پست یه حال دیگه اقلا در مورد ت واینجوری بوده و از این خوشحالم که اولش بوی . . . می داد ولی حالا اینجوری نیست

فاطيما

تقديم به سيد بتكده:[نیشخند] خود را شبي در آينه ديدم دلم گرفت از فكر اينكه قد نكشيدم دلم گرفت[گریه] از اينكه بال و پري داشته ام ولي بالاتر از خودم نپريدم دلم گرفت[گریه] از اينكه با تمام پس انداز عمر خود حتي ستاره اي نخريدم دلم گرفت[گریه] كم كم به روي سطح آينه ام برف مينشست دستي بر آن سپيد كشيدم دلم گرفت[گریه] دنبال كودكي كه در آن سمت برف بود رفتم ولي به او نرسيدم دلم گرفت[گریه] نقاشيم تمام شد و زنگ خانه خرد از اينكه خانه اي نكشيدم دلم گرفت[گریه] شاعر لب جوي گذر عمر ديد و من خود را شبي در آينه ديدم دلم گرفت[گریه] ياحق[چشمک]

بنيادي

ميوزد ترانه اي تا برويد از زمين ذهن من آسمان تازه اي! ===== اين شعر شما هم از اون ترانه ها بود كه آسمان از زمين ذهن آدم ميروياند! بخصوص اگه ادم كمي جنون شاعرانه داشته باشد! موفق باشيد